Totaal aantal pageviews

vrijdag 30 november 2012

De traditie Sinterklaas, zwarte Piet en opgelopen trauma's.

Het is weer zover. Sinterklaas is in het land en verwachtingsvol klopt ons hart. Wist je dat er al sinds 1472 over het fenomeen Sinterklaas geschreven werd. In die tijd werden de schoenen in de kerk gezet. De rijken onder de bevolking legden dan iets in de schoen en dat werd onder de armen verdeeld. Wat mooi dacht ik toen ik het las, Als we heden ten dagen kijken naar hoe dit feest gevierd wordt dan is er wel een en ander veranderd.
Er waren nog meer leuke weetjes, uit de geschiedenis boeken bleek ook dat jongens meer de roede en zakjes zout in hun schoenen kregen dan meisjes. Zouden wij vrouwen dan toch "braver" zijn dan de mannen?? Ach zomaar een gedachtenspinsel. Of was zout in die tijd een luxe product? Zou zo maar kunnen met de uitdrukking "het zout in de pap niet verdienen".
Maar goed het onderwerp Sinterklaas maar vooral zwarte Piet kreeg weer eens extra aandacht toen ik er recentelijk mee werd geconfronteerd tijdens een training familieopstellingen. Hoe kom je daar nu terecht? zul je misschien denken. Maar elk jaar is het de bedoeling dat ik bij-en nageschoold word c.q. ben. Braaf als ik ben, doe ik dat dan ook. De eerlijkheid gebied mij wel te zeggen dat ik alleen maar die trainingen volg die ik én leuk vind én die aansluiting vinden bij de Speyertherapie.

 
Tijdens onze theepauze, zaten we (de deelnemers van de training familieopstellingen) te keuvelen, tot dat een van de deelneemsters op het Sinterklaasgfeest kwam. Een andere deelneemster heeft een historie met een van onze overzeese eilanden en zou daar het liefst wonen en werken. Zij verblijft er regelmatig en zo vertelde zij, dat zij daar een vrouw had ontmoet die nogal getraumatiseerd was door het Sinterklaas feest en dan met name door zwarte Piet. En zo vervolgede zij, het zou toch wel beter zijn als we de pieten gewoon andere kleuren zouden geven, zoals rood, geel, groen of blauw. Ik verslikte me in de thee bij het horen van deze kleurenregen onder de Pieten. Bij de blauwe Piet, kreeg ik het visioen van een smurfenpiet  en reageerde nogal spontaan met de woorden :"Get a Life, het is een kinderfeest en Sinrerklaas is gewoon Sinterklaas en zwarte Piet is gewoon zwart". Hierop veranderde direct de sfeer in de groep. Het was voor mij non-verbaal heel duidelijk dat onder deze groep hulpverleners mijn spontane reactie niet echt lekker viel. Op vermanende toon werd ik toegesproken "Caroline, deze vrouw is zeer verdrietig, gefrustreerd en boos, omdat het Sinterklaas feest haar doet herinneren aan de slavernij". "Dan ligt daar een schone en mooie taak voor jou als hulpverlener, antwoordde ik haar". Toen het woord slavernij viel, begonnen mijn hersenen op volle toeren te draaien om terug te halen wanneer dat ook alweer was. Blijkbaar toch niet zo goed opgelet op school vroeger, want ik wist het echt niet meer. In mijn vage herinnering was dat toch alweer heeeeeel lang geleden, dus dat zit dan wel heel diep dacht ik nog, maar durfde dat ten overstaan van mijn collegae niet meer uit te spreken. Maar eenmaal thuis gekomen bood google hulp, want op het internet vond ik dat Nederland de slavernij heeft afgeschaft in 1863 (gelukkig). Is pas  zo'n 150 jaar geleden! Maar niks in de lijn van onze voorouders is ons vreemd bij familieopstellingen!  Prachtige manier van werken trouwens.  Zo kwam ik dan ook al googelend in de 15e eeuw terecht, dit wat het Sinterklaas feest betreft dus.
De echte Sint Niklaas werd geboren in de 4e eeuw in Klein Azie. Hij kwam een uit rijke en vooraanstaande familie. Deze man stond vooral bekend om zijn wonderen, zijn ijver, zijn gulheid en zijn heiligheid. Zijn levensdoel was het bekeren van zondaars. Ik heb geen idee wat daaronder werd verstaan, maar ik heb daar wel een beeld bij. Maar wat hij vooral ook deed was zijn rijkdom verdelen onder de armen én het bevorderen van liefdadigheid onder het volk. Nobel streven!
In mijn kindertijd, vér terug in de vorige eeuw, was Sinterklaas nog omgeven door een zweem van geheimzinnigheid en het hele feest had ook iets magisch. Tegenwoordig is het een kindervriend die met zijn pieten en vooral met veel cadeautjes aan huis komt.  Er is dus wel wat veranderd in de afgelopen jaren. Mede door de toenemende welvaart is er een "geef cultuur" ontstaan, waarbij ik wel eens het gevoel heb dat het niet op kan. Ondanks dat, vind ik Sinterklaas toch één van de leukste feesten, die wij in Nederland  hebben en hoop ik van harte dat dit traditionele kinderfeest met zwarte Piet(en) nog lang mag blijven bestaan. En vooral niet meer zeuren over de kleur van de Pieten.
Vanmorgen tijdens het gesprek met mijn moeder ventileerde ik mijn mening waarbij ik haar zei,  het vooral "gezeur" te vinden en daar bedoel ik dan mee dat  gedoe over het zwart van zwarte Piet. Waarop mijn moeder in de lach schoot en zei "ik heb je geleerd dat je niet mocht zeuren". "Je opvoeding is dan goed beklijfd", antwoordde ik lachend, "want ik kan nog steeds niet goed tegen zeuren". Blijkbaar heb je me goed geconditioneerd, bedankt Ma!
 
 




zondag 4 november 2012

Ons Innerlijk Kind, hoe staat het daarmee???

Efteling Kaatsheuvel 2012.
 
 
Op een koude novemberdag was het weer eens tijd voor mijn jaarlijks uitje naar de Efteling. Al jaren lang probeer ik in elk geval eens per jaar een bezoek te brengen aan dit prachtige park. Eén van mijn gevleugelde uitspraken is, "dat zij er kinderen zouden moeten verbieden". Voor diegene die mij niet kennen en denken dat ik dit echt serieus bedoel, dan kan ik u verzekeren dat het als een grapje bedoeld is. Het park vind ik zo leuk dat het kind in mij eigenlijk de Efteling voor zichzelf wil hebben. Mijn innerlijk kind wil al die attracties en het sprookjesbos helemaal niet delen met anderen. Zodra ik voet zet in het park dan waan ik mij letterlijk in een andere wereld. Fata Morgana, het is een van mijn favorieten en met mijn liefde voor de Arabische wereld kom ik weer eventjes "thuis".  Het kind in mij geniet met volle teugen. Want dat is wat kinderen doen, zij maken zich nergens zorgen over, zijn spontaan, nemen geen blad voor hun mond, ze leven in het hier en nu en zijn vooral een en al gevoel. Wanneer het bootje weer bij de uitgang is en Fata Morgana achter mij ligt, realiseer ik mij dat het eigenlijk veel te snel gaat. Over snelheid gesproken, de volgende attractie waar we ingaan is de Python, ook die  staat op het verlanglijstje. Het is niet druk wat voor een redelijk korte wachttijd zorgt dus. Eenmaal in het karretje denk ik "wat heb ik nu weer gedaan", al krakend en tergend langzaam klimt hij als een suffe rups naar boven. Eenmaal boven aangekomen is het ijzig koud. En dan gaat ie, hij roetsjt over zijn baan, over de kop, schuin en in mijn beleving knetter hard. Eenmaal terug, zeg ik tegen mijn mede eftelinggangers "wauw......ik wil nog wel een rondje" en realiseer mij dat ik blij ben geen snoep en andere narigheid te hebben gegeten want eenmaal in het schip, onze volgende attractie, voel ik toch wel mijn maag.


Achter ons zit een puber winden te laten (hoezo innerlijke kinderen) en de lucht is niet te harden. Ik draai mij om en kijk in de gezichten van 2 puberjongetjes met puber puistjes en vraag "wie van jullie zit er zo te ruften"? Waarop het rechter puistenkoppie naar de andere puistenpuber wijst en zegt "hij". Ik schiet in de lach en vraag hem wat hij in godsnaam gegeten heeft? Dooie vleermuizen of zo?? Nee mevrouw, (blijkbaar is hij wel opgevoed en niet grootgebracht) en zegt "uit de muur". Waarop ik zeg "dat kan zo te ruiken nooit gezond zijn". Het ene puberjongetje en hun 2 puber vriendinnetjes beginnen te giebelen. Dan begint het schip zijn tocht en mijn maag speelde op, alleen ik weet niet precies waar dat nu van kwam. Het geschommel of de stank?



Na het schip en de stinkende puber gaan we naar de houten achtbaan, die overigens qua snelheid niet onderdoet voor de Python. Het blijft leuk, persoonlijk ben ik dol op dit soort attracties. Het wordt tijd om de innerlijke mens te verzorgen en even is de volwassene actief want we besluiten iets "gezonds" te eten en ons niet te laten verleiden voor allerlei vettige en zoetige heerlijkheden.
Aangekomen bij het huis van Hans en Grietje komt de naar snoep verlangende kleuter in mij naar boven. Het sprookjesbos zorgt ervoor dat mijn fantasie weer een boost krijgt. Van het meisje met de zwavelstokjes krijg ik elke keer weer de tranen in mijn  ogen, wat is dat mooi gedaan en wat is het verhaal toch zielig. Het sprookje van sneeuwitje en de zeven dwergen heeft aan waarde niet ingeboet.
Overal staan paddestoelen in het sprookjesbos, de enige echte natuurlijk, die met rood en witte stippen. Hierop komt bij mijn goede vriend het kind in hem naar boven. Die overigens mij altijd probeert te corrigeren om "normaal te doen" ha ha....zit er niet echt in denk ik dan. Hij wil op de foto met de paddestoel. Dat kan geregeld worden natuurlijk.
Maar dan wel waar niemand is. Joh, zeg ik nog, doe niet zo flauw.....Nee, dat ga ik niet doen, sputtert hij  tegen. We vinden een paddestoel in het sprookjesbos waar verder niemand is. Hij duikt op de paddestoel en dit is het resultaat.

 Is tie leuk of is tie leuk????
Uiteraard kon ik het niet laten om hem te plagen dat hij toch wel een soort "van voor emmer er bij zat". Uiteraard word ik direct teruggeplaagd, want volgens hem was wat hij deed LANGGGGGG zo ERRRRUG niet en hoe ik op de draaimolen zat in de speeltuin "dat was pas echt voor emmer zitten". En voegde hij er aan toe " daar zagen ook andere je zitten". Waarop ik baldadig antwoorde "kan mij wat schelen zeg" .  



Hoe is het met jouw innerlijk kind gesteld? Luister je naar je innerlijk kind? Of schiet het in de drukte van alle dag er gewoon bij in?? Of zit er zo'n stemmetje die fluistert "doe niet zo gek joh"

Het is belangrijk om van jezelf te houden en te luisteren naar je innerlijk kind. En niet alleen te luisteren naar alles wat jezelf aangaat, maar het ook serieus te nemen. Het werken met je innerlijk kind is één van de onderdelen van mijn therapeutisch werk.

Ik ben echt blij dat ik het kan, als een onbezonnen puber, een stralende kleuter, een ondeugend kind de wereld in stappen. Genieten van het Nu, van de sprookjes, de 8 baan, van de ruftende puber achter mij, die de plaaggeest in mij wakker maakt.

Als volwassene hebben we soms te maken met heel wat problemen. Dit kunnen problemen zijn op het werk, in je relatie(s), financiën, je kinderen of je eigen ouders. 
Heb jij kind mogen zijn??? Of ben je dat spontane, onbevangene ergens gedurende je leven kwijtgeraakt en weet je het niet meer terug te halen ?? Ben je in een patroon of patronen beland die je eerder belemmeren dan je verruimen?? Luister je nog naar jezelf? en je lichaam??

Voor meer informatie over het therapeutisch werk zie de website www.caroline-dekker.nl